Page content

Dolfijnen

EEN DOLFIJN BEHANDEL JE ALS PERSOON, bezoek ze thuis, stop ze niet in je eigen huis

Enkele ethische overwegingen over waarom dolfijnen niet in een dolfinarium thuishoren

Door Sarah Warnau, student milieu- en natuurwetenschappen, Universiteit van Utrecht januari 2017

Een dolfijn lacht altijd. Dit uiterlijke kenmerk van dolfijnen kan tot de misleidende gedachte leiden dat dolfijnen altijd vrolijk zijn, maar dolfijnen kunnen net zoals alle mensen en andere gewervelde dieren lijden.
Bijna iedereen is het er wel over eens dat het ethisch gezien immoreel is om leed te veroorzaken. Al bedoelen we daar normaalgesproken het leed aan mensen mee. Maar waarom vinden we het niet vanzelfsprekend dat dit ook voor (hoogontwikkelde) dieren geldt? Dit speciesisme, discriminatie op basis van soort, is net zo goed een morele blinde vlek zoals racisme (discriminatie op basis van ras) dit vroeger was. Daarom wil ik de volgende stelling opwerpen en zal hem hierna verdedigen. Dolfijnen hebben er belang bij om niet te lijden en daarom is het immoreel om onnodig leed toe te brengen aan dolfijnen. Dolfijnen gevangen houden in dolfinaria is een vorm van leed toebrengen aan dolfijnen.
Ik ga beargumenteren waarom dolfijnen ook moreel recht hebben als gelijke te worden beschouwd en het recht hebben op bescherming van vitale belangen, ook als deze bescherming de menselijke samenleving benadeelt. Kortgezegd: dolfijnen hebben dezelfde morele rechten als personen en moeten dan ook behandeld worden als personen, al of niet mens.
Dolfijnen zijn na de mens de meest intelligente dieren op aarde (Grimm, 2010). Ze zijn cognitief, emotioneel en sociaal zeer complex waardoor ze erg op mensen lijken. Zo herkennen dolfijnen zich in een spiegel, een teken van zelfbewustzijn, kunnen ze complexe gebaren van mensen begrijpen en lijken ze zelfs in gesproken taal met elkaar te communiceren (Grimm, 2010) (Ryabov, 2016). Maar het meest opvallende van deze dieren is hun gevoel voor empathie, altruïsme en aanhankelijkheid (Marino, 2015). Dit is te zien door de talloze gevallen die bekend zijn van dolfijnen die te hulp schieten bij gewonde individuen. En die hulp beperkt zich niet tot de eigen soort: het is vaak voorgekomen dat dolfijnen verdrinkende mensen naar het wateroppervlak brengen om te kunnen ademen (Marino, 2015).
Voor mensen bestaat het recht op gelijke behandeling. Dat wil zeggen dat de belangen van de een evenveel meetellen als de vergelijkbare belangen van de ander. Dit recht kan niet alleen worden toegepast op mensen, maar ook op andere dieren, behalve als er een relevant verschil is tussen de wezens in kwestie dat ongelijke behandeling zou rechtvaardigen (DeGrazia, 2002). Door de grote intelligentie van dolfijnen en de overeenkomsten met mensen is de kans op het vinden van een dergelijk verschil zeer klein. Daaruit volgt dat dolfijnen recht hebben op gelijke behandeling.
Een stap verder gaat het om dolfijnen ook het recht op de bescherming van hun vitale belangen te geven. Deze bescherming kan ten koste gaan van het algemeen belang. Zo kan het in het belang van veel mensen zijn dat ze naar dolfijnen kunnen kijken in het Dolfinarium. Het is voor de dolfijn echter van vitaal belang om in vrijheid te kunnen leven. Dit weegt dan zwaarder en het Dolfinarium zal haar deuren moeten sluiten. Bekijk het zo: als het in het belang van veel mensen zou zijn om Mark Rutte op te sluiten in een terrarium omdat ze het leuk vinden om dan naar hem te kunnen kijken, zouden wij dat onethisch vinden. En omdat we net hebben gezien dat er geen relevant verschil is tussen mensen en dolfijnen om ze het recht op gelijke behandeling te ontnemen, hebben dolfijnen ook het recht op de bescherming van hun vitale belangen.
Dolfijnen en mensen verschillen dus niet op een relevante manier om een ongelijke behandeling te kunnen rechtvaardigen. Daarom hebben dolfijnen dezelfde morele rechten als personen en zij moeten dan ook behandeld worden als niet-mensen personen. Dit heeft als gevolg dat het opsluiten van dolfijnen zoals in het Dolfinarium gebeurt onethisch is en verboden zou moeten worden. Bezoek ze liever in het wild, dan kunnen de dolfijnen weer lachen.
Bibliografie
Blackburn, S. (2001). Ethics: A Very Short Introduction. New York: Oxford University Press.
DeGrazia, D. (2002). Animal Rights: A Very Short Introduction. New York: Oxford University Press.
Grimm, D. (2010). Is a Dolphin a Person? Science, 1070-1071.
Marino, L. (2015, augustus 31). How smart are dolphins? TED-Ed.
Ryabov, V. A. (2016). The study of acoustic signals and the supposed spoken language of the dolphins. St. Petersburg Polytechnical University Journal: Physics and Mathematics, 231-239.

Comment Section

0 reacties op “Dolfijnen

Plaats een reactie


*


background: rgba(255, 255, 255, 0.73);